هر روز یک کارِ کوچک، برای آدم‌هایی که برایت مهم‌اند.

به زبانِ خودت

یک بار بنویس. خودت انتخاب کن چه کسی بخواند.

یک بار بنویس، به زبانِ خودت. بعد برای هر آدم جدا انتخاب کن چقدر از روزهایت را ببیند. عوض کردنش به هیچ‌کس خبر داده نمی‌شود.

1. هیچهر آدمِ تازه از اینجا شروع می‌کند. چیزی از روزهایت نمی‌بیند.
2. روزهای سختمی‌بیند که امروز روزِ سخت‌تری است و تو چه خواسته‌ای. دلیلش را هرگز.
3. همه‌چیزنشانهٔ امروزت و «راهنمای من»ات را می‌بیند. اگر ریتمت را در سانلی نگه داری، می‌بیند کجای آن هستی.

یک زن می‌تواند ریتمِ خودش را هم در سانلی نگه دارد، روی عقربه‌ای کوچک که فقط خودش می‌تواند بخواندش. کسی که روی «روزهای سخت» است فقط می‌بیند که روزِ سخت‌تری است، نه چرایش را. اگر نشان دادن را قطع کند، به کسی خبر داده نمی‌شود.